|
|
 |
Helenora Çeviren : Murat Acar
Boşuna , sevgilim ! Yüreğimi ve ruhumu , Derinden yaralamış olduğunu bilmelisin. Her an seni düşünsem de , Hiç neşe katmıyorsun , şu mutsuz halime.
Gün ; ışığını serse de göklere Ya da sıkıntılı gece , dünyaya karalar giydirse de... Sonsuz bir acı veriyor bana bu keder ; Çünkü , sen olmadan aşkım , yaşayamıyorum ben.
Seyredilecek kadar güzel olmasan da Ya da bunca aldatıcı ; konuştuğunda... Karşılık vermesen de aşkıma , Ah ! bilemiyorum , bunca neden düşkünüm sana ?
Keşke , hiç tanımamış olsaydım seni ; Düşmeseydim böyle , deli divane aşkına. Aşkım , eğer ilgilenmezsen benimle ; Şu dünyada , daha fazla yaşamama da izin verme !
Hippolyte
Dans ederken , bir portakal verdi Rozyna bana , Başındaki çiçek tacını önerdi sonra da. El verirken ona dansta , o neşeli oyunda ; Portakal aniden dönüşüverdi , parlak bir yalıma.
Altın meyva bir akkor oluverdi , Kül etti ruhumu ; ah , kavurdu tenimi ! Ey ateşim , ey Rozyna ! çabucak yakalayıverdim seni ; Sen de ne çabuk tutuşuverdin kalbimde.
Artık biliyorum , aşkın ne olduğunu : Meğer cömert Venüs değil , Bir çöl canavarı can vermiş ona ; doymak bilmez. Kana susamış , acımasız bir dişi aslan ; Onu deliliğin sütüyle emzirmiş Kaf dağında.
Hyakinthos
Yiitirmez ki güneş , altın saçlı ışınlarını , Bir bulutun kapkara kederi yüzünü kapladığında ; Daha da parlak bir hale oluşturur gökyüzünde , Alnını bir yağmur fırtınasıyla yıkadığında.
Ne de günbatımının pırıltısı söner karanlıkta , Tapınaklarını akşamın alacakaranlığına daldırdığında ; Daha beyaz gösterir boynunu dünyaya , Gecenin içinde uzun uzun ytıkandığında.
Ne de Cupido'mun arzuları azalır , Düşman talihin , sert rüzgarı yüzüne çarptığında ; Sönmez elindeki meşale , Bir düşman öyle istediğinde.
Daha iyi yanar kömür , üstüne su serpildiğinde , Nasıl ki , alevlenirse ateş rüzgarla ; Öyle parlar benim aşkımda , Kader nefesini karşıdan üflediğinde.
Suyunu kaybetmez bir ırmak , önü kesildiğinde , Bir an gelir , daha güçlü akar , sular yükseldiğinde. Ne kadar inatla budarsan bir hurma ağacını , Fışkırır gövdesinden yeni dallar , az zaman geçtiğinde.
Değişmez aşkın bir simgesi olarak , ben de , Taştan bir sütun dikeceğim , gümüş rengi bir ırmağın yanına. Ve aşkın mızrağıyla parçalanmış , İki kalp oyacağım , en tepesine !
Bineda
Gizli bir mağara var , insanların , İbikli bir kuş tarafından uyandırılmadığı ; Güneşin ışıklarının giremediği ve yalnızca , Kurşuni bir ışığın , sonsuz karanlığı beslediği.
Dingin bir zindandan , Unutkanlığın suyu damlıyor , Onun tatlı mırıltısıyla , düşler ballanıyor ; Kara kanatlarıyla uçarken , özlemle gece , Kararmış bu yapının üstünde.
Tembel bir uyku kestiriyor uyuşuk bir yatakta , Uykulu gelincikler filizlenmiş etrafında ; İçinde , bir kara kuşlar kalabalığı , Kurmuşlar oraya , yuvalarını ve dünyalarını.
Burada karşılaştı Zaryades , Düşlerinde gördüğü tatlı Odata'yla ; Burada tanıştım ben de , dünyevi hazlarla.
Gördüm ; güzel tanrıçalar , yanımdan geçerken , Birisi daha güzeldi diğerlerinden. Ben öyle gördüm ya da kalbim yerinden fırladı peşi sıra , İzlediğimdeyse kalbimi , o güzel tanrıça yok olup gitti ; Sardı beni acı , hüzünlü kanatlarıyla...
Halcydis
Erdemlerin erdemi , Ölümü görebilmektir peşimizde ; ki o , zamanında alır kararını , İzin vermez hiçbir gecikmeye.
Kayaya çarpan rüzgar , Nasıl gerisin geri devrilirse ; Yaşamımız da kırılacak bir yerinden , Zamanı geldiğinde.
Yaydan çıkan bir ok , Nasıl hız alırsa rüzgarla ; Öyle saçılacak umutlarımız ve küllerimiz , Ölümün nefesiyle.
Şu dünyayla yollarını ayıranın , İşleri de batacak sulara , kendisiyle. Ve büyük bir unutkanlık içinde , Söz etmeyecek ondan kimse.
Denizi acımasızca yaran bir gemiden , Nasıl hiç iz kalmazsa gittiğinde ; Onun da varlığı silinecek , Bir gemi gibi , yittiğinde...
Hiçliklerin en yararsızı , Bütün görkemiyle bu dünyadır aslında. Yine de , kibirli birçokları , Övünür onunla saygısızca.
E-MAİL
|
