Asi kader,
Dön de bak haline!
Ne olursa olsun,
Kaderinin efendisi sensin.
Evet sen! Eğer, gerçekten cesursan;
Hem kendinin, hem kaderinin efendisisin.
Aslında, kader falan da yok;
Sen, kaderin kendisisin.

Ne yazık, acısı için tek başına iç çeken kişiye;
Ya da, neşesini tek başına yudumlayana.
Ah, kardeşim! Tanrı nasıl davranıyor sana,
Gözlerini onlardan ayırma!
O soylu aklın, göğüs gerecektir tüm acılara
Ve mutluluğun payı, olacaktır bambaşka.
Yetimin hüznünü yatıştırmaya çalışanın
Ve kardeşinin gözyaşını silmeye çabalayanın,
Yüreği ve eli açık olacak, alabildiğine.
Gözyaşlarını tek başına akıtacaktır acıyla;
Neşesini yudumlayan, tek başına.

Eyvah! Senin üzerinde,
Korkunç bir kasırga koyulaşıyor; büyük bir fırtına,
Sıcak güneyden öfkelenerek geliyor.
Bunlar, verimli ovaya katliam getirecek;
Akışın, susuzluğunu böyle giderecek.
Eyvah! O gün, çok uzakta değil.
Masmavi gökyüzünde yürüyüp,
Dolu gibi düşecek.
Kan dökülecek ve gözyaşları akacak.
Yıldırımlar, gök gürültüleri ; ah, bu savaşta yanacak.
Burada, keskin kılıçlar çarpışacak.
Suların kızıla çalacak,
Kanımız sana doğru akacak;
Düşman seni bulandıracak.
Anımsatıyor o zaman, açıkça Soca’yı;
Yanan yüreğin yakarışını.
Sırbistan’daki ne kadar çok su,
Yağmur bulutlarını, senin gökyüzüne getirecek?
Dağlarındaki ne kadar çok su,
Ovalarında çiçeklenenlerin üzerine yağacak;
Tüm hayat yok oluncaya kadar?
Ve sen, büyüyecek yükseleceksin;
Görkemli akışınla!
Suyunun çekilişi, dağın eteklerindeki sınırlara ulaşmadan;
Kızgın bir şekilde, bayırlardan atlıyor.
Ve canlı toprağın izini,
Dibinde korkusuzca sürüyor.