Cirlova’nın, 2 şiirinin adını bulamadığımız için, şiir başlıkları boş bırakılmıştır.

.......................
                                Çeviren: Necmi Kamber

Genç çoban yakışıklı,
Hüzün dolu bir de sesi var.
Uzanıyor çimene kaval elinde,
Gür yapraklı ağacın gölgesinde.

Acı dolu şiirler söylüyor,
Etrafındakiler hayretle dinliyor;
Irmak, akıntısını durdurup,
Rüzgar sessizliğini koruyor.

Koyun sürüleri,
Dolduruyor çayırları;
Onu dinlerken, çimleri unutup,
Hüznünü paylaşıyorlar.

Köpek ise, büyük bir hüzünle,
Yanında durup yere bakıyor;
Onu avutmak için,
Beraber şarkı söylüyor.

Oysa, hayatımızda hüzne yer yok !
“O” ; basit, dingin ve acısız.
Bu dünyada hiçbir varlık,
Onun kadar keyif çatamaz.

Ona verilmiş bu doğa,
Çayırlar ve ormanlar ona gülümser.
Rüzgar, ırmak ona gösterir;
Ne kadar tatlı akıp estiklerini.

Şöyle söylüyor çoban:
“Ben bir çoban kızını seviyorum;
Çok tatlı ve güzel yüzlü.
Onun yüzünden güçsüzüm,
Onun yüzünden hüzünlüyüm.

Işte, bu nedenden dolayı,
Kavalımı çalıyorum;
Unutup tüm koyunları,
Sürekli ağlıyorum !”

.......................

Güzel günlerde, bu sessiz uçuruma,
Gürültüden kaçarak gelirim, her zaman.
En yüksek kenarına hüzünle oturup,
Yalnızlığımla baş başa kalırım.

Geriye dönüp bakarım,
Sağa ve sola, bazen de aşağıya.
Nereye baksam etrafımda,
Kalbim de, ruhum da, yeni bir şeyler bulur;
Bakmaktan yorulduğum,
Yeşil ve rengarenk çiçekli
Çayırda.

Gelen gece ile kararır hava;
Ulu tepesinin gür yaprakları ile
Çayırın güzelliğini kuşatır.
Durmadan keyifle,
Eser rüzgar da, çayır boyunca.
 
 
 
 
Tirgovişte Harabeleri

O hüzünlü duvarlar, o şirin heykel,
Ne de dik duruyorsunuz;
Tatlı ve biraz da mutlu güneş,
Üstünüze sıcağını dağıtırken !

Ancak, Satürn’e dendiği gibi,
Siz unutulmaya yüz tuttunuz.
Nasıl bir acı sardı sizi? Çabucak kaybolup,
Kaderin baskısı altında bunaldınız.

Bazen, gerçek görüntüler beliriyor:
Şimdi, sadece çoban dolaşıyor çayırda,
Gelen fırtınadan saklanmak için koşuyor;
Bense, acının fırtınası içinde,
Avunmak için sana koşuyorum !

 

E-MAİL

asmakat2002@yahoo. com